86 Views

Bizde çocuktuk ama şimdiki çocuklar gibi mutsuz değildik. Koşup oynadığımız
kocaman bir mahallemiz vardı. Kim önce dışarı çıkarsa , diğerine seslenerek
kadroyu tamam ederdik. Öyle oyun oynardık ki doyamazdık ,değil evdeki
televizyon aklımızın ucundan bile geçmezdi. Hava kararıncaya kadar oda
annemizin zoru ile girerdik içeri.
Bizim zamanımızda şimdikiler gibi bilgisayar, laptop , tablet, cep telefonu
bilmezdik .Bizim kaydırak oyunumuz, körebemiz, salıncağımız, seksek
oyunumuz , beştaşımız , misketimiz, tiyatro oynar ,palyaço olurduk birçok
oyunlarımızı yaratıcığımızı kullanarak senaryolar yazardık . Öyle teknolojik
oyuncaklarımız yok ama kendi yaratıcılığımızı kullanarak oyuncağımızı yapar bu
arada el becerimiz gelişirdi.Biz hiçbir zaman teknolojik oyuncaklarımız olsun
diye beklenti içinde olmadı. Ama çok mutluyduk. İşte bizim çocukluğumuzda
mahallemiz sıcacık , samimiyet, yardımlaşma, birlik , beraberlik , paylaşım vardı
mutlu yaşar giderdik.
Bizler ufacık bir şey aldığımızda mutlu olmayı bilirdik .Bayram gelmeden günler
öncesi alınan bayramlıklarımız bizim mutlu olmamıza ve sevinçten havalara
çıkardık mutluluğumuz yüzümüzden okunurdu. Şimdiki çocuklar gibi her şey
önümüze hazır gelmiyordu.Sahip olduğumuz her şeyin kıymetini bilirdik,
gözümüz gibi bakardık .Hatta anahtarımız kaybolmasın diye ip geçirir
boynumuza asardık doğaldık bizler, okul malzemelerimiz boncuklarımız için
kese dikerdik, silgimiz kaybolmasın diye boynumuza asardık . Mutlu olmayı
bilirdik , yaratırdık. Bizim şimdiki çocuklar gibi her gün kıyafet alınmazdı alındığı
zaman baş ucumuza koyup uyurduk .Hey gidi günler hey … Ne güzel günler di
.Özlememek mümkün mü ?
Ya şimdi öyle mi? Etrafımıza dönüp baktığımız da çocukların yüzlerinden ne
kadar mutsuz ve doyumsuz oldukları okunuyor.Hep yeni şeyler almak ve yine
almak sonu yok almanın. Bu almalar anne ve babanın isteğiyle alınanlar. Şimdi
bir yarış içinde ebeveynler ağlamasın, üzülmesin onun var benim çocuğumun
neden olmasın, biz çocukken alamadık çocuğum alsın, çocuğum mahcup
olmasın diye alıyoruz.

Alınınca ne oluyor ? Hep aynı şeyler.Bizler aldık almasına ertesi gün hevesi
geçmiş atmış bir kenara.Mutlulukları en fazla üç gün sürüyor dördüncü gün
yine bir şey isteyecek yine doyumsuzluk , yine mutsuzluk.
Hiç sorduk mu kendimize ?Neydi heveslerinin ikinci gün geçmesine , ne çabuk
sıkıldılar?Nedir bu alma isteği? Elbette sıkılırlar , çünkü elde etmek için gayret
mi , çaba mı sarf ettiler ? Sabır yok, özlem yok .Elbette kıymet bilmedikleri,
değer vermedikleri için mutsuz ve doyumsuzlar.
Çocuklarımızın her istediğini anında yerine getirmektense ara ara belli
sürelerde alın ki doyumsuz olmaktan çıkıp mutluluğu yakalasınlar.Belki de
isteklerinin gerçekleşmesi ve hak etmeyi öğrenecekler. Sabırlı , umutlu ve
heyecanı yaşamayı değil mi ?
FERAH USLU

News Reporter

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir